Van Rusland naar De Wilgen

Inmiddels zijn we weer in De Wilgen aangemeerd. De staart van de lange terugreis was nog best mooi, maar we raakten vermoeid. Toen we bij de Kazachstaans-Russische grensstad Chelyabinsk waren, begon het bij ons door te dringen dat we nog maar 2500 kilometer voor de boeg hadden. We maakten een reisschema om de autonome republieken Bashkortostan en Tatarstan en oude stadjes Kazan,Vladimir, Suzdal en Sergiev Posad ten Oosten van Moskou te bezoeken. Dat bleek een erg  goede keuze te zijn. De minderheden zoals de Bashkirs en de Tataren worden er in hun waarde gelaten met hun religies, cultuur en taal. Ook zijn er musea, waar je een goed beeld kunt krijgen van deze minderheden en hun historie. Jammer dat er nog weinig Engelstalige uitleg is. De genoemde oude stadjes hebben allemaal een mooi en goed onderhouden ommuurd centrum, een zogenaamd Kremlin met Orthodoxe kerkjes, musea, paleizen en soms een moskee. De kleurige gebouwen en kerkdaken geven deze plaatsen een fraai aanzien. Daarna was Moskou het doel. Net na het wereldkampioenschap voetbal was de stad nog helemaal in de ban van toeristen. De prijzen in de horeca eveneens. Sommige restauranthouders hadden de tarieven weer verlaagd tot voor de voetbalgekte. Het Rode plein en het Kremlin zijn echt de moeite waard om te bezoeken. Wat staan daar mooie paleizen en kerken. Ook is daar het mausoleum van Lenin te vinden, recht tegenover het meest luxe warenhuis van Moskou, de Gym. Tijden veranderen. Na een paar dagen Moskou karren we naar de grensplaats Smolensk. Zo goed onderhouden als het in Moskou is, zo haveloos en verwaarloosd oogt Smolensk. De mensen zien er ook triest en vermoeid uit, net als de stad. Wat een afknapper. Na een middag ronddwalen gaan we via Brest de grens met Wit-Rusland of Belarus over. Er blijkt geen grenspost en geen controle tussen Rusland en Belarus te bestaan. Dus ook geen grenswisselkantoor of andere informatiekantoren over Belarus. We koersen aan op Minsk, de hoofdstad van dit grote agrarische land. Hier blijkt het gezellig druk te zijn met leuke restaurants en cafe’s. We mogen echter maar 2 etmalen in Belarus blijven en moeten door naar de grens met Polen. Daar wacht ons een nare verrassing We worden opgevangen door douaniers of verkeerspolitie, die ons met een stalen gezicht een boete van 300 euro opleggen, omdat we geen tol hebben betaald. Bij mijn protest dat ik het nergens had gelezen en het niet kon ruiken dat we tol moesten betalen en dat het ook nergens onderweg was aangegeven in het Engels, Duits of een andere Romaanse taal, verblikte men niet. Ik moest betalen en anders kwam ik het land niet uit. Dus onder luidkeels protest toch maar afgerekend. Kreeg ook nog een kwitantie van de boeven. Als je daarna denkt welkom te zijn in de EU heb je het mis. De rij Russen en andere niet EU buitenlanders gaat 3 tot 4 maal zo snel door de grenscontroles dan de EU burgers. Zij mogen gedurende 3 uur een berg papieren invullen en allerhande controles ondergaan. Welkom terug in de bureaucratie van de EU. We besloten om Warschau maar niet meer te bezoeken vanwege de toenemende “bekijkverzadiging” en “geheugenvermoeidheid”. Na 2 dagen rijden door Polen en Duitsland kwamen we op een mooie camping in het Teutoburgerwoud terecht met leuke wandelroutes en stadjes in de omgeving. Daar hebben we 4 dagen kunnen uitrusten en zijn we op uitnodiging van de directie op bezoek gegaan bij de fabrikant van onze camper. We ontvingen een oorkonde voor de “moedigste camper van de wereld”. Daarna zijn we naar Friesland gereden om een slaapplaats te zoeken, want ons huis was nog niet beschikbaar. We zijn een nachtje aan de Leyen gaan staan en daarna een weekje bij familie in Oudega. Nu zitten we inmiddels weer in ons oude vertrouwde huis op de Hoptunen.

De reis is fantastisch geweest en de tijd vloog om. We gaan er de komende winter nog een mooi boek van proberen te maken. Dit is voorlopig onze laatste blog en we hopen dat jullie via de verhalen een beetje hebben kunnen meereizen. Ook willen we iedereen die heeft meegedaan met de sponsoractie voor de kinderen van Tanjung Priok heel erg hartelijk bedanken. Een groep Pikulan supporters gaat de volgende maand naar Indonesie en zal ook het Tanjung Priok project bezoeken. Het was ons een waar genoegen om jullie op de hoogte te houden van ons wel en wee.

Hartelijke groet van Wytze en Joan

 

Geen reactie's

Geef een reactie